Τα πρώτα Χριστούγεννα

Όλοι έχουμε ανάγκη από αγάπη, ίσως λίγη περισσότερη τα Χριστούγεννα…

Έρχεται αυτή η όμορφη εποχή του χρόνου που καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από το τζάκι, δίπλα στο στολισμένο δέντρο και το σπίτι πλημμυρίζει αγάπη.

Δεν έχει σημασία αν είμαστε λίγοι ή πολλοί, αρκεί να έχουμε παρέα αυτούς που αγαπάμε. Συμβαίνει άραγε το ίδιο σε όλους μας ή κάποιοι βρίσκονται μόνοι τους αυτές τις μέρες;

Ούτε και κατάλαβε πως βρέθηκε μόνος και αβοήθητος σε εκείνο το έρημο μέρος. Το μόνο που θυμάται είναι εκείνον και την οικογένεια του να πηγαίνουν βόλτα με το αυτοκίνητο. Άρχισε να περπατάει πάνω- κάτω εξερευνώντας και ύστερα γυρίζοντας πίσω το αυτοκίνητο έλειπε. Τον κακόμοιρο! Ξεκίνησε να τρέχει πανικόβλητος προς το μέρος που είχε τη μυρωδιά τους, μα εκείνη όλο και χανόταν. “Και τώρα τι γίνεται; Θα γυρίσουν άραγε; Να περιμένω εδώ;” σκέφτηκε.” Ναι! Αυτό θα κάνω, θα περιμένω, σίγουρα θα γυρίσουν!”

Οι ώρες περνούσαν και αυτός στεκόταν εκεί με αυτά τα μεγάλα μάτια, γεμάτα αγωνία και απορία. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα ένα ζευγάρι ετοιμάζεται για την απογευματινή του βόλτα. Εξερεύνηση στο βουνό αυτήν την φορά! Έξω είχε πολύ κρύο, σχεδόν χιόνιζε. Πήραν λοιπόν τον ζεστό καφέ τους και ξεκίνησαν για την περιπέτεια.Ποιος να το φανταζόταν τι πρόκειται να συμβεί και πόσο θα αλλάξει η ζωή τους εκείνη την Παραμονή Χριστουγέννων.

Καθώς, λοιπόν, περπατούσαν, το χιόνι έγινε πιο πυκνό και αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή της επιστροφής άκουσαν έναν θόρυβο μέσα στο σκοτάδι. Χωρίς να δώσουν σημασία συνέχισαν την πορεία τους, μα ο θόρυβος έγινε πιο δυνατός και τον διαδέχθηκε ένα κλάμα και ένα λυπημένο γάβγισμα. Έτρεξαν και οι δύο προς το σημείο χωρίς να το σκεφτούν. Μόλις έφτασαν η εικόνα αντάμειψε την αγωνία τους. Δύο ματάκια δακρυσμένα και μια κουνιστή ουρίτσα τους κοιτούσε με απορία. Αγκάλιασαν , λοιπόν τον μικρούλη και πήραν το δρόμο της επιστροφής, τρεις πια…

Οι σκέψεις ίδιες και για τους δύο, γι’ αυτό και δεν χρειάστηκε να πουν κουβέντα. Το μόνο που ήθελαν ήταν να βάλουν το μικρούλη δίπλα στο τζάκι για να ζεσταθεί εκείνη την κρύα νύχτα.

Μπαίνοντας στο σπίτι τον άφησαν κάτω και αυτός δειλά κατευθύνθηκε στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, μύρισε λίγο και έπειτα στράφηκε και τους κοίταξε φοβισμένος. Τον πλησίασαν, -«Δεν χρειάζεται να μας φοβάσαι μικρέ», του είπε ο ’μπαμπάς’, «τώρα έχεις ένα σπίτι και εμάς τους δύο που θα σε αγαπάμε και θα σε φροντίζουμε! Είσαι το πιο ακριβό και το πιο όμορφο χριστουγεννιάτικο δώρο!!!» Σαν να κατάλαβε την κάθε λέξη, ο μικρός, έπεσε πάνω του και ξεκίνησε να τον γλύφει κουνώντας την ουρά, τόσο δυνατά!!«Θα τον ονομάσουμε Χάνσελ, σαν το παραμύθι, γιατί ήταν και αυτός χαμένος στο δάσος!!!»

Μέσα στο σπίτι, λοιπόν, οι τρεις τους καθισμένοι δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο εκείνη την όμορφη μέρα που έξω χιόνιζε.. Ο Χάνσελ, που ήρθε τόσο απρόσμενα στη ζωή τους, έχει τώρα σπίτι και οικογένεια. Είχε νιώσει τόσο έντονα την απόρριψη και είχε αρχίσει να χάνει τις ελπίδες του, ώσπου βρέθηκε κάποιος -ή μάλλον κάποιοι- να του δώσουν μια ζεστή αγκαλιά και παντοτινή αμοιβαία αγάπη. Πόσο όμορφο συναίσθημα η αγάπη. Ας αφήσουμε το πνεύμα των Χριστουγέννων να μπει στις καρδιές μας και να μας γεμίσει. Και που ξέρετε, μπορεί κάποιος Χάνσελ εκεί έξω να έχει ανάγκη από την αγάπη μας.

Το άρθρο υπογράφει η:
Παρασκευή Β. Στούμπου,
Public Relations & Graphic Designer Manager HumanPet.gr